.

Met een twijfelachtig gevoel van berusting en opstandigheid kijkt hij haar spra- keloos aan. Ze staat zó dicht bij hem dat hij zichzelf duidelijk weerspiegeld ziet in haar enigszins schuinstaande, glanzende ogen. Het komt hem voor dat hij in twee dicht bij elkaar geplaatste bolle spiegeltjes kijkt. Doch, deze spiegeltjes léven; haar irissen lijken zelfs een eigen hartslag te hebben. Meer nog: het is alsof ze spreken, alsof ze hem woorden toefluisteren die ze nu niet over haar zacht trillende lippen kan krijgen.

Hij merkt in haar ogen dat zijn gelaat eruit ziet als een gouden dodenmasker; een effect dat wellicht veroorzaakt wordt door de zinkende zon, die – pal achter haar broze, bijna vloeibare lichaam – tergend langzaam de zee in brand steekt. Nog even, en dan zal dit onvergetelijke moment voor eeuwig verdwijnen in een kleurloze schemering. Dan is het heden – dit magische moment – nog slechts een herinnering zonder huid. De pijn omdat ze hem nu al weer voorgoed verlaat zal echter nog lang in hem nabranden. Een vuur dat nooit helemaal helende brandwonden op het omhulsel van de ziel nalaat. Pijn wordt eigenlijk nooit herinnering. Jaren later hangt ze nog altijd als een deken van prikkeldraad over je gevoelens, of ze blijft op zijn minst aanvoelen als de irriterende beet van een mug.

Zonder  dat  hij  zich  daar van bewust is begint zijn neerbengelende rechterhand