.

Het moet nu zowat tien jaar geleden zijn dat mijn dochter mij met een op- merkelijke glans in haar ogen één van haar tot dan toe grootste geheimpjes toe- vertrouwde: "Papa, ik heb een vriendje!"
Ik bekeek mijn kleine meid met opgetrokken wenkbrauwen en voelde een guitige vertedering in mij naar binnen vloeien. Ze was pas tien en leek nog meer op een pluimgewichtje dat achter moeders rokken dwarrelt, dan op een meisje dat rijp genoeg is om er al een vriendje op na te houden. In haar grote ogen schitterde echter al een smeulend vuur waarin een abstract pitje te zien was, wat er op wees dat ze nu toch stilaan het stadium naderde waarin een kikkervisje evolueert tot een kleine kikker. En met dat ‘vriendje’ bedoelde ze uiteraard ook nog niet het soort vriend waar zestienjarige vroegbloeiers hun eerste duik in het amou- reuze moeras mee ondergaan.

Het knulletje dat haar vriendje moest voorstellen leek trouwens nog zo een beetje op een in lengte uitgetrokken baby. Hij was een halve kop kleiner dan mijn oogappel en zijn linkermouw hing vol met snot. Ik glimlachte zoals een vader glimlacht wanneer hij tot de vaststelling komt dat er in zijn kind gevoelens aan het ontwikkelen zijn waarin ma en pa niet meer de hoofdrol spelen. Ik wenste mijn kleine hartenbreekster veel geluk met haar vriendje en keek hen glim- lachend na, toen ze hand in hand  en krijsend van kindergeluk achter de speelbal